هژبر پاکزاد

گوهر فروزان

گاهی داشته هایمان را خواسته یا ناخواسته نادیده می گیریم

و از آنهــــا خیلی راحت عبـــــور می کنیم . یکی از ارزشی تـــــرین

داشته هـــــایمان ، زبان فـــــرازمند فارسی است کــــــه با ادبیّاتی

شکوهمند بر تارک اندیشه های بشری می درخشد ؛ ادبیّاتی کـــه

شاهنامه ی فردوسی و گلستان سعدی را بــه جهان ادب و فرهنگ

ارمغان داده است .

گاهی به نگارنده ایراد می گیرند کـــه زبان فارسی را بیش از

شایستگی هایش بها می دهم . در پاسخ به این انتقاد می گویم :

زبان فارسی در گمانــم آهنگین ترین زبان دنیاست و حروف الفبایش

بــــه گونه ای کنار هم می نشینند که هماهنگی حرف ها و زیبایی

واژگانش ، ترکیبی از گیراترین الفاظ را ارائه می دهـــد و در شنوایی

خارجیان بسان شعر جلوه می کند . زبان فارسی بـر پایه ی اصولی

بنا شده کــــــه آمادگی گسترشی بی پایان در پیکـــــره ی خویش

فـــراهم آورده است و از این جهت به زبان پیوندی هم شهرت دارد .

با پیشوندها ، میانوندها و پسوندها می توان هزاران هزار واژه ی نو

آفـــــرید . زبان فارسی در همسایگی زبان مقتدر و قانونمند عـــربی

پدید آمده و طبیعی است که از آن متأثّر شده باشد . ورود واژه های

عربی به بیکرانه ی زبان فارسی ، آن را غنی تر و وسیع تر کــرده ــ

است؛ به شرطی که از ورود بی رویّه ی واژگان جدید و بویژه واژگان

غیر عربی به آن جلوگیری شود .

این اشتباه بزرگی است کــه تاریخ پیدایش زبان فارسی را به

دوره ی سامانیان محدود کنیم و آن را از شاخه هــــــای زبان عربی

بدانیـــم . زبان فارسی امروزی که به زبان دری یا درباری نیز معروف

است بـه دوران فردوسی بزرگ ، آن یگانه ی حماسه سرایی جهان

برمی گردد که ریشه در تاریخ کهنسال و درخشانمان دارد . فارسی

باستانی و فارسی میانه ، پیشینه ی پـــــرشکوه زبان فارسی دری

هستند که مایه ی افتخارند .

زبان فارسی گوهر فروزانی ست که زبان آفرین هستی بــــه

ایرانیان هــــدیه داده است . این زبان زیبا را که از آغازین دوره های

تمدّن بشری بـــــر لب های ایرانیان هوشمند جاری شده ، پاسدار

باشیم و به آن افتخار کنیم .

هژبر پاکزاد

27 بهمن 1397 خورشیدی