در باورم

در باورم

1 نیک می دانم ارادتمند خوبانی چو من

بر سر قول و قرارت ، اهل پیمانی چو من

2 با دلی خرسند می گویم سپاست ای رفیق !

کز بداندیشان بی بنیان گریزانی چو من

3 جلوه ی شایانی از آیین انسانیّت است

کز پریشان حالی مردم پریشانی چو من

4 گرچه داری گوهر مهر و صفا در کان دل

نزد گوهر ناشناسان ، سنگ ارزانی چو من

5 شکر دادار این که با شوق و شعور خویشتن

در ادب ، در پاکی دل ، مرد میدانی چو من

6 می رسد نوروز با پیغامی از عهد کهن

باز می گوید که تو شیدای ایرانی چو من

7 می نشیند این عبارت ، هر زمان در باورم

کز سخن های حکیم توس ، حیرانی چو من

8 می روی سوی کمالات بلند آدمی

در غبار اشتباهت ، گر پشیمانی چو من

9 گویدم بی انتهای آسمان ها در زمین

ذرّه ی ناچیزی از دیرینه کیهانی چو من

10 سرفرازم چون که فرمان می رسد ، با جان و دل

پیش فرمان الهی ، تحت فرمانی چو من

11 آفرین بادت که اشعار هژبر پاکزاد

با صفای ویژه ی خود ، قدر می دانی چو من

هژبر پاکزاد

27 بهمن 1394 خورشیدی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* از دیوان « سپهر سخن »