دوست من !

در جایگاه انسانی خویش که می تواند سر بر آسمان ارزش ها

بساید ، قدردان آنچه که در اختیارت گذاشته اند باش . با نگاهی بـه

کاستی هــــا خود را مباز و تلاش کن جایگزینی برایشان بیابی و با

نگاهی به منش های زیبایی کـــــه داری مغرور مشو و از آنان برای

شکوفایی رفتارهـــــای دلنشین تر بهره ها ببر کــــه کمال آدمی در

انتهای همین گذار است .

ما با شتابی تند بــه پایان خویش نزدیک می شویم . امروز روز

دیگـــری ست ؛ بسان فردا هم نیست . در پایان راه کــــه چند گام

از ما جلوتر است ، تنهایی ماست کــــــه همراهیمان می کند و ما

می مانیم و آینده ای دیگرگـــونه . در این فرصت دنیایی ، نه تو باید

مانند من باشی و نه من باید چون تو باشم ؛ بهتر آن است هرکــه

در جای خود و با اندیشه ی خود باشد و به احترام دیگری برخیـــزد

و بــــد کسی را نخواهد . در چنین حال و هوایـــی همه می توانند

تا چکاد خواست های راستین پرواز کنند .

شناخت اندازه هــــا در پهنه هـــای ارتباط بشری ، مشعل راه

می شود و ما را آسانتر به منزل هــای معرفت راهنمایی می کند .

« گلستان سعدی » دستیابی بـه کمال مطلوب را با استادی تمام

به ما نشان می دهد و در لحظه لحظه های آرمانی ، یار راه شده ،

استعدادمان را با جلوه های ناب آموزش هماهنگ می کند .

من و تو باید بتوانیم در کنار هم زندگی بخردانــه ای داشته ــ

باشیم . بــــی ریا و آزاده به پیش رفتن ، هنر بزرگی ست کــــه در

صورت داشتن اراده ای درخور ، صحنه هــای زندگانی را با رایحه ی

دلنوازی ،آکنده از عشق و آرزو کرده ، ما را در بلندای آگاهی و امید

از خودخواهی ویرانگر تا دیگر خواهی شکوهمند رهنمون می شود.

هژبر پاکزاد

19 خرداد 1396 خورشیدی

برچسب: نویسنده: سارا امیری تاريخ: سه شنبه 23 خرداد 1396 ساعت: 15:08