راست بگو

1 چون سخن آغاز کنی ، راست بگو ؛ راست بگو

پاک چو شستی دل خود ، آنچه دلت خواست بگو

2 خام ، دهن را مگشا ؛ گو به زبان حوصله کن

در اثــــر حوصله اش ، تـــــا سخن آراست بگــــو

3 گفتــــــه ی بی معرفتان درخور ارزش نبـــــود

هر سخن ای دوست من ! جلوه ی معناست بگو

4 یا سخن از مهر بگو ، یا که به شوق سفری

گـــــر پـــر و بال سخنت ، عاطفه پیماست بگــــو

5 با در و دیوار کسان ، هیچ مگو حرف حساب

حرف حساب دل خود ، هر کــــه پذیــراست بگو

6 جانب کـــــژراهه مرو ؛ گرد بدی هات مگرد

پند من این است : اگـــر حرف تو شیواست بگو

7 دل ز ریا دور چو شد ، باغ بهشت دگر است

چون سخن آمـــد به زبان ، دل کـه بپیراست بگو

8 هیچ زمانی دل کس با سخنت نیش مزن

گاه سخن گفتن خود ، جمله چو زیباست بگـــو

9 در به صفا باز کن و همچو غزل های هژبر

با گهر پاکـــــدلی ، راست بگـــو ؛ راست بگـــو

هژبر پاکزاد

21 آبان 1398 خورشیدی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* ــ از دیوان « سپهر سخن »