پای خطبه های رفسنجانی

استاد شهریار ، غزلسرای پرآوازه ی ایران زمین

قصیده ی زیر را برای آیت الله هاشمی رفسنجانی# سرود .

پای خطبه# های رفسنجانی#

ای غــــریو تو ارغنون دلــــم !

سطوت خطبه# ات ستون دلم !

خطبه های نماز جمعه ی تو

نقشه ی حمله با قشون دلم

چه فسونی ست درفسانه ی تو

که فسانه ست از او فسون دلم

با دلی لاله گون تو را گوشم

ای لبت لعل لاله گـــــون دلـم !

چشمم از نقش تو نگارین است

می نگاری مگـــر به خون دلــم

عقل من پاره می کند زنجیر

که بـــه سر می زند جنون دلم

من هم از آن فن و فنون دانم

کــــه جنون زاید از فنـــون دلم

وز مواعظ کــه می کنی آنگاه

صبر می زایــــد از سکون دلم

انقلاب من از تو اسلامی ست

که حریفی به چند و چون دلم

گــــوهر شبچراغ رفسنجان !

ای چراغ تــو رهنمون دلــــم !

کفّه ای هم تـــراز خامنه ای

در تـــــرازوی آزمـــون دلـــــم

بازوان امام ، آن کـه دگـــــر

بی قرین است در قـرون دلم

چشم امّیـــدی و چراغ نویــد

هم شکوهیّ و هم شگون دلم

در رکوع و سجود خامنه ای

من هم از دور سرنگون دلم

خاصه وقت قنوت او کز غیب

دست ها می شود ستون دلم

او به یک دست و من هزاران دست

با وی افشانم از بطون دلــم

عرشیان می کنند صف به نماز

از درون دل و بـــــرون دلــــم

من برونی نیم ؛ خدا دانــــد

کاین صلا خیزد از درون دلم

دل مدیون سبک شود بارش

که ادا می شود دیــــون دلم

پیـــــرم از چرخ واژگون و علیل

بشنو از بخت واژگـــــون دلم

چون کمانی خمیده ام ؛ لیکن

تیر آهی ست در کمون دلم

طوطی عشقم و زبان ازبــــر

جمله ماکان و مایکــــون دلم

در ترازوی سنجشم مگـــــذار

ای کم از عشق تو فزون دلم !

درس من خارج است وحاشیه نیست

که دگــــر فارغ از متـــون دلم

درسی و بحثی از تن و جان نیست

دل به جانان رسیده ( جون دلم )

شهریارم ؛ لسان هاتف غیب

شعر هم شأنی از شئون دلم

استاد محمّد حسین شهریار

تبریز ــ 4 آبان 1363 خورشیدی